Kalendaro

-A +A

Pentekosto

Per la graco de la Sankta Spirito ni ekhavis la eblon celebri la sanktan Pentekoston – la tagon, kiam la Sankta Spirito malsuprenvenis sur la apostolojn. Pri tiu evento Jesuo Kristo diris: Tamen mi diras al vi la veron: Estas bone por vi, ke mi foriros, ĉar se mi ne foriros, la Konsolanto ne venos al vi, sed se mi foriros, mi sendos Lin al vi. Kiam venos Li, la Spirito de la vero, Li gvidos vin en ĉian veron[1]. Tiu ĉi promeso kaj Lia bonvolo estas tiom granda, ke ni ne povas eĉ kompreni ĝin, ja la Sinjoro promesis sendi ne anĝelon, nek homon, sed la Samesencan Spiriton Mem.

Fako: 

Prezentado de la Sinjoro

Prezentado de la Sinjoro estas la festo de renkontiĝo inter la Malnova kaj la komenciĝanta Nova Tastamentoj. Tio estas renkontiĝo de la pasinteco kun la jam veninta estanteco, renkontiĝo de la tempo kun la ekstertempa Dio, kiu eniris en la historion de la homaro. En tiu tempo du homoj, starantaj rande de la Malnova Testamento, renkontas Kriston la Savanton: la profetino Anna kaj Simeono la Diakceptulo, al kiu estis montrite, ke li ne mortos, ĝis li vidos la Kriston de la Eternulo, la Savanton. Kaj tiu renkontiĝo ja estas tiom granda! Simeono per la Sankta Spirito atestas, ke la Savanto de la mondo vere venis, kaj ke li mem nun povas pasi al la ripozado.

Fako: 

Dimanĉo de Zakĥeo

Nur antaŭ nelonge ni preĝe revizitis la epifaniajn eventojn – la naskiĝon kaj baptiĝon de nia Sinjoro Jesuo Kristo, kaj hodiaŭ la sankta Eklezio jam venigas nin en la antaŭĉambron de la Granda Fasto. La sekva dimanĉo estos jam la unua prepara dimanĉo antaŭ la Fasto, kiam ni aŭdos la konatan kantadon: “La pordon de la pento malfermu por mi, ho Vivdonanto!” Kaj semajnon antaŭ tio la Eklezio proponas por ni mirindan ekzemplon de tia pento – la evangelian rakonton pri Zakĥeo, la Jeriĥa ĉefimpostisto (Lk 19, 1–10).

Fako: 

Anunciacio

Anunciacio estas la tago, en kiu ni ricevas la bonan sciigon: en la homa gento troviĝis Virgulino, tiom kredanta je Dio, tiom kapabla obei kaj fidi, ke Ŝi indas iĝi Patrino de Dio. La homiĝo de Dio estas, unuflanke, afero de Dia forto kaj Dia amo – amo ĝiskruca, amo savanta, sed kune ĝi estas, aliflanke, afero de homa elekto kaj homa libero. La sankta Gregorio Palama diras, ke la Enkarniĝo ne estis ebla sen libera obeo de Dipatrino tiel same, kiel ĝi ne eblis sen krea volo de Dio. Tial ĉi tiu granda tago de Anunciacio rivelas al ni Virgulinon, kiu tutkore, tutmense, tutanime kapablis komplete fidi al Dio.

Fako: 

La Bapto de la Sinjoro

„Ĉi tiu estas Mia Filo, la amata, en kiu Mi havas plezuron; aŭskultu lin“. Ni do aŭskultu la Filon de Dio, kiel deziras tion nia Dio, por ke Lia bonvolo akompanu nin. Eble iu dirus: ankaŭ mi volus aŭskulti la Filon de Dio, sed kiel mi faru tion, ja pasis jam preskaŭ 2000 jaroj ekde tiu tempo, kiam nia Sinjoro Jesuo Kristo korpe ĉeestis sur la tero kaj predikadis Sian sanktegan instruon? Atingi tion – ke ni ĉiam estu kun Kristo – estas tre facile, ĉar la Sinjoro Jesuo Kristo ĝis nun estas kun ni.

Fako: 

Sankta Rostislavo – neplene aprezita sanktulo

La valoro de la sankta grandmoravia princo Rostislavo estas ofte subtaksigata. Por lernejaj infanoj li estas tiu, kiu alvokis en Grandan Moravion sanktajn Cirilon kaj Metodion. En vasta konscio tio estas ĉio, kion oni pri la sankta princo scias. Bedaŭrinde – ĉar al li ni dankas ne nur por la ortodokseco de slavoj (kio mem ja estas grandega merito!), sed ankaŭ por ilia klereco. Sen lia ŝirmo ja ne povus efektivigi la cirilo-metodia misio! Kiam sankta Rostislavo naskiĝis oni ne scias. La grandmoravian imperion li ekregis post la morto de sia onklo Mojmiro la 1-a verŝajne en la jaro 846. Tiutempe okcidente de Granda Moravio troviĝis orientfranka imperio el kiu venis en Grandan Moravion pastroj, kiuj disvastigadis kristanismon inter slavoj. Sed ili ne volis nur transdoni la kredon je la vera Dio, sed ankaŭ plifortigi la potencon de frankoj super moravianoj. La frankaj pastroj ankaŭ trudis dum la diservoj uzi la latinan lingvon – kiun slavoj ne komprenis.

Fako: 
Aŭtoro: 

Krucolevo

Nia tuta planedo estas plena de monumentoj, memorsignoj ktp. Ili estas faritaj honore al la homa genio, laboro, inventoj, heroeco. Ilin kreis aŭ gepatra amo, aŭ dankemo de la posteuloj. Sed en la tuta universo ekzistas unu monumento, kiu estas kreita ne pro amo aŭ dankemo, ne pro bona memoro aŭ bona intenco. Ĝi estas kreita per malamo kaj malico. Tiu ĉi monumento estas la kruco de Kristo, al kiu homoj alnajlis sian Savanton kaj Sinjoron. Kaj tiu ĉi Kruco staras super la spaco kaj super la tempo, montrante al ĉiuj popoloj la Dian amon kaj bonvolon, kaj atestante la homan sendankecon. Tiu ĉi monumento sanktigis la mondon kaj la homaron, ĉar sur ĝi verŝis Sian elaĉetan sangon nia Savanto. Per la forto de alnajlita al ĝi Kristo la kruco fariĝis signo kaj armilo de la kristanismo. Hodiaŭ, kiam en ĉiuj ortodoksaj preĝejoj kaj en la koroj de ĉiuj fideluloj estas levata la viviga Kruco, ni ne nur gloras kaj honoras ĝin, sed ni ankaŭ saĝumadas super la mistero de la Kruco. La viviga Kruco instruas nin pri la granda dia amo.

Fako: 

Naskiĝo de la sanktega Dipatrino

La hodiaŭa eklezia himno, belega tropario, rakontas al ni la tutan sekreton de nia savado kaj la sekreton de nia ĝojo. „Naskiĝo de la Sanktega Dipatrino, – diras la tropario, – anoncis ĝojon al la mondo”. Kial? Ĉar kun Ŝi, fakte, venis Sinjoro Kristo en tiun ĉi mondon. Li pro Ŝi kaj tra Ŝi fariĝis homo kaj donis al ni ĉion kion Li kiel Dihomo povis doni al ni: ĉiujn ĝojojn de la paradizo sur la tero, kiu fariĝis infero pro la homaj pekoj. La Sanktega Dipatrino, naskante Sinjoron Kriston, naskis savon al la mondo. Naskinte Dion al ni, Ŝi naskis Tiun, Kiu deprenis kondamnon de sur la homa popolo, kondamnon de morto, kondamnon de infero kaj regadon de diablo.

Fako: 

Naskiĝo de la Dipatrino

En la Evangelio nia Sinjoro kaj Dio diras: kiam por ido venas tempo naskiĝi, estas malĝojo, sed kiam ĝi jam naskiĝis – ekestas nura ĝojo, ĉar nova vivo aperis en la mondo… Kiam naskiĝas infaneto, la ĉirkaŭantoj miras: kia estos ĝia sorto? Nun estas nur la unua tago de ĝia vivo, sed kia estos la longa vico de tagoj, kiuj konsistigas la homan vivon? Kaj kia estos la lasta tago, kiu estos la rezulto de ĉio, kio estigis la vivon de homo? Hodiaŭ ni celebras la naskiĝon de la Dipatrino, kaj niaj pensoj estas pri Ŝi. Ŝi naskiĝis, – laŭ la Evangelio, – ne el volo de karno, nek el volo de viro; Ŝi naskiĝis el Dio. Ŝi naskiĝis kiel la lasta, fina ero en la longa ĉeno de homoj, viroj kaj virinoj, kiuj dum la tuta homa historio batalis: ili batalis por la pureco, ili batalis por la kredo kaj la pleneco, ili batalis por la homeco, ili strebis, ke sur la unua loko en ilia vivo estu Dio, ke ili adoru Lin laŭ vero kaj servu Lin kun fidelo.

Fako: 

Sankta Gorazdo, episkopo ĉeĥa kaj moravi-silezia, renoviginto de la ĉeĥa ortodoksio

La 4an de septembro (la 22an de aŭgusto laŭ la malnova stilo) la ortodoksa eklezio festas la tagon de la sankta novmartiro episkopo Gorazdo. Li estas la plej elstara persono de la ĉeĥa ortodoksio de la novtempo. Ĉi-jare pasas 70 jaroj de lia martira morto. Tio estas iometa paradokso, ĉar moravianoj kaj ĉeĥoj estis la unuaj slavaj gentoj, kiuj ekkonis ortodoksismon. Ĝuste en Grandan Moravion venis en la jaro 863 bizancaj misiistoj S-aj Cirilo kaj Metodio. Restis ankoraŭ kelkaj reliktoj de la bizanca liturgio en Moravio kaj Bohemio (t.n. ĉeĥaj landoj) (ni havas elstarajn sanktulojn S-an Venceslaon kaj lian avinon S-an Ludmila-n, S-an Ivanon la Ĉeĥan, S-an Prokopon), sed post la forpelo de monaĥoj el sazava monaĥejo en la jaro 1096 la bizanca rito en ĉeĥaj landoj tute malaperis.

Fako: 
Aŭtoro: 

Paĝoj

Subscribe to RSS - Kalendaro